سال اقتصاد و فرهنگ با عزم ملی و مدیریت جهادی توسط مقام معظم رهبری حضرت امام خامنه ای(حفظ الله) را به همه ایرانیان عزیز تبریک عرض می کنم و انشاء الله که سال ظهور حضرت آقا امام زمان (عج) باشد.

 

+ نوشته شده در  یکشنبه چهاردهم فروردین 1390ساعت 9:19  توسط سیروس رضایی  | 

سیروس رضایی طی حکمی از سوی عبدالله تقي‌پور، رئيس جهاد دانشگاهي واحد چهارمحال و بختياري به عنوان معاون فرهنگی جهاددانشگاهی واحد استان منصوب شد .

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)-منطقه چهارمحال و بختیاری- در حکم رییس جهاددانشگاهی واحد چهارمحال و بختیاری خطاب به سیروس رضایی آمده است: با عنایت به موافقت دکتر طیبی، رییس جهاددانشگاهی کشور و با توجه به تجارب و توانمندی‎های ارزنده جنابعالی، به موجب این حکم به عنوان معاون فرهنگی جهاددانشگاهی واحد استان منصوب می‎شوید.

 انتظار دارد ضمن توجه به ماهیت تماما فرهنگی جهاددانشگاهی و پایبندی کامل به فرهنگ جهادی در اعمال فردی و شئونات اجتماعی خود و همکاران آن معاونت، تمام مساعی خویش را در جهت توسعه و ارتقاء بیش از پیش فعالیت‌های فرهنگی جهاددانشگاهی بکار بندید.

امید است با یاری خداوند متعال و جلب همکاری و همدلی همکاران این واحد در انجام وظایف محوله موفق و موید باشید.

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوازدهم شهریور 1393ساعت 8:9  توسط سیروس رضایی  | 

مفتی اعظم سوریه در مورد رهبر انقلاب چه گفت؟

  مفتی اعظم سوریه در دیداری که اخیرا با نمایندگان ایران در سوریه داشته، با ذکر روایتی گفته است: این که عمر گفت حضرت علی(ع) اگر نبود من هلاک می شدم به این خاطر بود که عمر و ابوبکر و عثمان، این ها خلیفه بودند ولی حضرت علی(ع) امام بود، در کشور ایران هم آقایان هاشمی، روحانی، احمدی نژاد، خاتمی و حتی بشار اسد هم خلیفه هستند و امام آقای خامنه ای است.

نظر بشار اسد درباره سردار سلیمانی

  در دیدار نمایندگان مجلس ایران با بشار اسد، وی در بخشی از سخنانش در خصوص سردار سلیمانی می گوید: سردار سلیمانی در قلب من جای دارد. اگر او می آمد با من رقابت می کرد پیروز انتخابات سوریه می شد، مردم سوریه او را خیلی دوست دارند.

+ نوشته شده در  سه شنبه سوم تیر 1393ساعت 12:27  توسط سیروس رضایی  | 

رابطه عطسه و صبر!

در جامعه ما بعضی از افراد معتقدند که پس از اینکه فردی عطسه کرد نباید کاری انجام داد و در انجام امور مختلف به ویژه انجام تصمیمی که تقریبا در همان اوقات گرفته شده است، باید کمی صبر کرد. در این زمینه با استناد به پاسخی از سوی کارشناسان مذهبی و علمای دین به این موضوع پرداخته می‌شود: در این باره دستوری در اسلام نداریم و اساسا روح اسلام با اینگونه مسائل سازش ندارد، تا آنجا که دستور می‌دهد هنگامی که تصمیم بر کاری گرفتید اما کسی فال بد زد اعتنا نکرده و بر خدا توکل کنید و به دنبال هدف روان شوید و فال بد زدن را نشانه شرک قرار داده است. درباره اینکه در زمان عطسه کردن چه کار باید کرد، اینگونه در مبانی منابع دینی آمده است که: هرگاه یکی از شما عطسه کرد در حق او دعا کنید و بگویید:

«یرحمکم الله»

«رحمت خدا شامل حال شما گردد»

و طرف مقابل نیز متقابلا دعا کند و بگوید:

«یغفر الله لکم»

«خداوند شما را بیامرزد»

اما صبر و قدری مکث کردن و یا فرق گذاردن بین یک عطسه و دو عطسه همگی افسانه است که باید مسلمان آگاه و دانا از این افسانه‌ها بپرهیزد.

 

منبع: کتاب پاسخ به پرسش‌های مذهبی، تالیف آیات عظام ناصر مکارم شیرازی و جعفر سبحانی، ناشر: انتشارات نسل جوان، نوبت چاپ: سوم 1388

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی و یکم اردیبهشت 1393ساعت 9:25  توسط سیروس رضایی  | 

 

شهید حسین خرازی در لباس بختیاری + عکس

شهید حسین خرازی، فرمانده لشگر۱۴ امام حسین(ع) از نخستین روزهای آغاز جنگ تحمیلی تا زمان شهادتش در سال ۱۳۶۵، در خطوط مقدم نبرد حاضر بود و رزمندگان اصفهانی، خاطرات بسیاری از حماسه سازی‌های او در سینه دارند. هشتم اسفند ماه، مصادف است با بیست و هفتمین سالروز شهادت حاج حسین خرازی، فرمانده لشگر 14 امام حسین(ع). عکسی که می بینید، حاج حسین خرازی را در سفری سیاحتی به شهرستان "کوهرنگ" نشان می دهد و این شهید بزرگوار لباس بختیاری مردم این شهرستان را به تن کرده است.
+ نوشته شده در  چهارشنبه سی و یکم اردیبهشت 1393ساعت 9:17  توسط سیروس رضایی  | 

دعایی که آیت‌الله بهجت خواندن آن را به رهبر انقلاب توصیه کردند

عالم ربانی و عارف روشن ضمیر حضرت آیت‌الله حاج شیخ "محمدتقی بهجت" قدس‌الله‌نفسه‌الزکیه، توصیه‌ای به حضرت آیت‌الله خامنه‌ای برای خواندن یکی از ادعیه داشتند.


رهبر انقلاب در دیدار با اساتید، فضلا و طلاب نخبه‌ حوزه علمیه قم در تاریخ ۱۳۸۹/۸/۲ در ذیل شرح حدیثی، توصیه‌ مرحوم آیت‌الله بهجت را برای خواندن دعای «یا الله یا رحمان یا رحیم یا مقلب القلوب ثبت قلبی علی دینک» بیان کردند و فرمودند:

"مرحوم آقای بهجت(رضوان الله تعالی علیه) می‌فرمودند این دعا را زیاد بخوانید: «یا الله یا رحمان یا رحیم یا مقلب القلوب ثبت قلبی علی دینک».

 ممکن بود یک اشکال مقدّری وجود داشته باشد، ایشان به آن هم جواب می‌داد. ممکن بود کسی بگوید وقتی می‌گوئیم «ثبت قلبی علی دینک»، ما که دینمان درست است، منطقی است، مستحکم است، این برای آن طبقات پایین است. ایشان می‌فرمود در هر طبقه‌ای که دل انسان و ایمان انسان و دینداری انسان هست، تنزل از آن طبقه، برگشت است. «ثبت قلبی علی دینک» یعنی دین را در همان طبقه‌ عالی نگه دار و تثبیت کن. اگر این شد، آن وقت زندگی می‌شود شیرین، مرگ هم مرگ راحت. یکی از مشکلات اساسی ماها، مشکل مردن است. امام سجاد (علیه‌السلام) به خداوند متعال عرض می‌کند: «امتنا مهتدین غیر ضالین، طائعین غیر مستکرهین غیر عاصین». خب، انسان در همه‌ طول عمر در طریق هدایت بوده، اما باز امام دعا می‌کند که: «امتنا مهتدین غیر ضالین، طائعین غیر مستکرهین غیر عاصین»؛ معلوم می‌شود خطرناک است.

حکم مستوری و مستی همه بر عاقبت است

کس ندانست که آخر به چه حالت برود"

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی و یکم اردیبهشت 1393ساعت 8:57  توسط سیروس رضایی  | 

آغاز سال جدید مصادف گردیده با ایام شهادت حضرت فاطمه زهرا(س) ، با گرامی داشت یاد و خاطره بانوی دو عالم و ضمن تبریک بهار طبیعت امید است در سال ۱۳۹۳ با تلاش روز افزون مسئولین نظام و با توجه به ابلاغ سیاست های کلی اقتصاد مقاومتی توسط رهبر فرزانه انقلاب به لطف پروردگار بتوانیم در راستای شکوفایی و پیشبرد اهداف والای نظام مقدس ایران اسلامی گام های موثری را برداریم.

برگزاری شایسته‌ی عزاداری ایام فاطمیه در نوروز 93

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هشتم اسفند 1392ساعت 10:58  توسط سیروس رضایی  | 

 مهمترین جمله رهبر انقلاب در سال ۹۲ انتخاب شد

(( اگر غلطی از رژيم صهيونيستی سر بزند، جمهوری اسلامی تل‌آويو و حيفا را با خاك يكسان خواهد كرد.)) این پاسخ حضرت آیت‌الله خامنه‌ای به تهدیدهای رژیم صهیونیستی به عنوان مهمترین جمله رهبر انقلاب اسلامی در سال ۹۲ از نظر مردم انتخاب شد

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هشتم اسفند 1392ساعت 10:45  توسط سیروس رضایی  | 
به بهانه 27 آذرماه روز شهادت آیت‌الله مفتح و روز وحدت حوزه و دانشگاه/
مقام معظم رهبری فرمودند: وحدت حوزه و دانشگاه، يعنى وحدت در هدف. هدف اين است كه همه به سمت ايجاد يك جامعه‌ اسلامىِ پيشرفته‌ى مستقل، جامعه‌ى امام، جامعه‌ى پيشاهنگ، جامعه‌ى الگو، ملت شاهد - ملتى كه مردم دنيا با نگاه به او جرأت پيدا كنند، تا فكر تحول را در ذهن خودشان بگذرانند و در عملشان پياده كنند - حركت نمايند.

این روز بهانه‌ای شد تا سیری کوتاه بر زندگی این شهید بزرگوار داشته باشیم.

شهيد آيت‌الله دکتر محمد مفتح در سال 1307، در خانواده‌اي روحاني در همدان متولد شد. پس از فراگيري مقدمات، راهي قم شد و در محضر بزرگاني چون امام خميني، علامه طباطبايي و .. استفاده نموده و خود مدرسي بزرگ در حوزه گرديد. 

وی در حاليکه استادي بزرگ در قم بودند، پا به عرصه دانشگاه گذاشته و تا درجه دکترا ادامه تحصيل دادند. شهيد مفتح که توطئه استعمار در جدا نگاه داشتن دو قشر دانشگاهي و روحاني، از هم را با تمام وجود احساس کرده بود، ايجاد وحدت ميان اين دو قشر مهم جامعه را وجهه همت خود قرار داد و در کنار آموزش و تدريس و تربيت نيروهاي جوان به مبارزه با رژيم پهلوي پرداخت.

در سال‌هاي 1340 تا 42، سخنراني‌هاي وی در شهرهاي مختلف در روشن ساختن مواضع نهضت اسلامي و افشاي چهره رژيم پهلوي بسيار مؤثر بود که با آگاهي ساواک اين جلسات تعطيل و ايشان دستگير و مورد آزار و اذيت ساواک قرار گرفت.

محبوبيت و مقبوليت شهيد مفتح در ميان طلاب و دانش‌آموزان موجب شد که او را از آموزش و پرورش اخراج و در سال 1347، به نواحي بدآب و هواي جنوبي ايران تبعيد کنند و بعد از سپري شدن مدت تبعيد نيز از ورود ايشان به قم جلوگيري به عمل آمد و ايشان با اقامت در تهران به تدريس از دانشکده الهيات مشغول شد. ايشان به دعوت انجمن اسلامي دانشجويان امامت جماعت مسجد دانشگاه را عهده‌دار شد. 

سخنراني‌هاي شهید مفتح در مسجد دانشگاه در ترغيب نسل روشنفکر و تحصيل کرده به اسلام اثر بسزايي داشت. شهيد مفتح همچنين در حسينيه ارشاد نيز به فعاليت‌هاي تبليغي و علمي مي‌پرداخت و پس از تعطيلي اين حسينيه بوسيله ساواک، ايشان با قبول امامت مسجد جاويد در سال 1352، هسته ديگري از دانشجويان و روشنفکران را به دور خود جمع نمود. در آذر 1353 مسجد جاويد مورد هجوم ساواک قرار گرفت و شهيد مفتح نيز دستگير و زنداني شد. ياد و خاطره نماز عيد فطر سال 1357 که در قيطريه تهران و با استقبال بي‌نظير مردم تهران به امامت شهيد مفتح انجام شد در تاريخ انقلاب هميشه مي‌درخشد. 



در خطبه‌هاي اين نماز، شهيد مفتح براي اولين بار نام امام خميني را آشکارا بر زبان جاري و رهبري امام را مورد تأکيد قرار داد و روز پنجشنبه 16 شهريور را به عنوان تجليل از شهداي نهضت تعطيل اعلام کرد که زمينه‌ساز راهپيمايي 17 شهريور و وقايع جمعه سياه گرديد.
 
شهيد مفتح با تشکيل شوراي انقلاب از سوي امام به عضويت اين شورا درآمد. سرانجام اين شهيد بزرگوار در روز 27 آذر 1358، هنگام ورود به دانشکده الهيات،‌ توسط گروهک فرقان هدف گلوله قرار گرفت و به فيض عظيم شهادت نائل آمد. 

27 آذرماه به مناسبت فعاليت و مجاهدت اين شهيد بزرگوار در راه تحقق وحدت ميان حوزه و دانشگاه، روز وحدت روحاني و دانشجو ناميده شده است.

در این راستا لازم دیده شد با توجه به اهمیت این روز و تاکیدات بزرگان در این زمینه به بخش‌های کوتاهی از بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز در این زمینه بپردازیم و با تاکید بر بخش‌های مهم فرمایشات ایشان موانع و ضرورت‌های موجود در این زمینه را مورد بررسی قرار دهیم.



مقام معظم رهبری در سخنرانی خود در تاریخ ۱۳۶۹.۰۹.۲۸ در دیدار با جمع كثیری از طلاب و دانشجویان به مناسبت روز وحدت حوزه و دانشگاه اظهار داشتند: روز وحدت حوزه و دانشگاه، از يادگارهاى ارزشمند امام بزرگوار ماست. اين مسأله هم مثل همه‌ى تدابير و تصميمهاى مهمى كه در راه جريان صحيح و اسلامى جامعه‌ى ما، آن حكيم عالى‌مقام و آن انسان والا و بصير مطرح كردند، يكى از بركات وجودى ايشان بوده و هست و ان‌شاءاللَّه خواهد بود.

ایشان در بخش دیگری از همین سخنرانی تاکید کردند: بنيان دانشگاه - يعنى مركز پرورش انسانهاى دانشمند طبق پيشرفتهاى علمى روز - بر بى‌دينى و معارضه‌ى با دين گذاشته شد و چندين سال اين مسأله را با قوّت و دقت دنبال كردند. يعنى نه تنها دين را در دانشگاهها ضعيف كردند، بلكه به معارضه‌ى با آن پرداختند.

ایشان بیان کردند: وحدت حوزه و دانشگاه، يعنى وحدت در هدف. هدف اين است كه همه به سمت ايجاد يك جامعه‌ى اسلامىِ پيشرفته‌ى مستقل، جامعه‌ى امام، جامعه‌ى پيشاهنگ، جامعه‌ى الگو، ملت شاهد - ملتى كه مردم دنيا با نگاه به او جرأت پيدا كنند، تا فكر تحول را در ذهن خودشان بگذرانند و در عملشان پياده كنند - حركت نمايند.
رهبر معظم‌ انقلاب‌ اسلامی در تاریخ ۱۳۷۳.۰۹.۲۷ در دیدار جمع كثیری از طلاب و دانشجویان به مناسبت روز وحدت حوزه و دانشگاه ‌ با اشاره‌ به‌ لزوم‌ استفاده‌ حوزه و دانشگاه از روشهای‌ علمی‌ جديد و سنتی‌ و نيز افكار ديگران‌ تأكيد كردند: ما در استفاده‌ از فكر و انديشه‌ و تجربه‌ بيگانگان‌ معتقد به‌ گزينش‌ هستيم‌ ولی‌ آنها نيز دست‌ به‌ گزينش‌ می‌زنند و تكنولوژی‌ پيشرفته‌ و علومی‌ كه‌ ما را به‌ پيشرفت‌ می‌رساند، برای‌ ما ممنوع‌ می‌سازند.

رهبر معظم‌ انقلاب‌ اسلامی‌ به‌ نقشه‌ها و طرحهای‌ ديكته‌ شده‌ از خارج‌ در سالهای‌ حكومت‌ پهلوی‌ برای‌ رو در رويی‌ حوزه و دانشگاه اشاره‌ فرمودند و افزودند: وحدت حوزه و دانشگاه يعنی‌ روی‌ آوردن‌ به‌ يكديگر و اين‌ كه‌ تحصيل‌ علم‌ در دانشگاه جهت‌ ارزشهای‌ اسلامی‌ و انسانی‌ و بی‌نيازی‌ از بيگانگان‌ و تأمين‌ استقلال‌ را پيدا كند و حوزه هم‌ برای‌ پيشرفت‌، از روشهای‌ خوب‌ دانشگاه استفاده‌ كند و اين‌ همان‌ چيزی‌ است‌ كه‌ كشور را به‌ كمال‌ مطلوب‌ می‌رساند. 
حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در بيانات خود در دیدار جمعی از دانشجویان و طلاب مورخ  ۱۳۷۲.۰۹.۲۴ فرمودند:  موضوع دانشگاه، به خودىِ خود يك موضوع مهم است؛ همچنان‌كه موضوع حوزه علميه هم، به خودى خود يك موضوع اساسى و مهم است. وقتى ما «وحدت حوزه و دانشگاه» را عنوان مى‌كنيم، بديهى است مقصود اين نيست كه اين دو را در عالم واقعيّت به يك چيز تبديل كنيم. زيرا اگرچه در گذشته، در حوزه‌هاى علميه، همان دروسى خوانده مى‌شد كه امروز در دانشگاهها خوانده مى‌شود، اما اگر فرض كنيم آن دروس حوزه‌هاى علميه، همان پيشرفتى را كه تا امروز كرده است، مى‌كرد، باز امروز بايد به مقتضاى تخصّص و تشعُّب، هر گروه كار و درس خودش را دنبال كند. پس، مقصود اين نيست. مبادا بعضى همين موضوعِ به اين روشنى و وضوح را نديده بگيرند و درباره غلط بودن شعار وحدت حوزه و دانشگاه قلمفرسايى كنند. 
طی قرن‌های گذشته استعمارگران برای بیگانه کردن نسل‌های رو به رشد کشورهای اسلامی از اسلام  و خاموش کردن مساله ایمان و وجدان دینی در بین آحاد مردم اقدامات متعددی انجام دادند. آنان در طراحی نقشه‌های فتوحات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی خود به مانع عمده‌ای برخوردکردند و آن اعتقادات اسلامی ملت‌ها بود. زیرا اسلام مصداق کامل دینی بود که حقیقتاً با حمله و یورش همه جانبه و تجاوزکارانه دولت‌های استعماری به مناطق مختلف دنیا بویژه مناطق اسلامی مبارزه می‌کرد.

اولین پرورش یافته‌های غرب غالباً کسانی بودند که بخاطر ضعف نفس و فقدان تبلیغات مؤثر دینی نسبت به دین احساس بیگانگی و عناد می کردند. لذا دانشگاه‌ها که مرکز پرورش انسان‌های دانشمند براساس پیشرفت‌های علمی روز بود بنیان آن بر بی اعتقادی و معارضه با دین گذاشته شد و در دانشگاه‌ها نه تنها دین را ضعیف کردند بلکه به معارضه با آن پرداختند.

امام (ره) با آگاهی کامل نسبت به واقعیت‌های تاریخی، راه حل مشکلات، بقاء استقلال و شعار نه شرقی و نه غربی در کشور را، در آمیخته شدن روشنفکران و تحصیلکردگان جدید، با دین و ایمان مذهبی و نیز آشناشدن روحانیون با پیشرفت‌های علمی جهان و تجربه روش‌های جدید می‌دانستند.



و شهید مفتح نیز از جمله افرادی بود که توطئه استعمار در جدا نگاه داشتن دو قشر دانشگاهی و روحانی، از هم را با تمام وجود احساس کرده بود.

وی در راه تحقق بخشیدن به آرمان‌های بنیانگذار انقلاب اسلامی، ایجاد وحدت میان این دو قشر مهم جامعه را وجهه همت خود قرارداد. سخنرانی‌های ایشان در مسجد دانشگاه در ترغیب نسل روشنفکر و تحصیلکرده به اسلام اثر بسزایی داشت. 

در پایان علت نامگذاری اين روز با عنوان وحدت حوزه و دانشگاه در حقيقت سمبلی برای يك حركت، پيوند و نهضتی فرهنگی در راستای رشد، تعالی، بالندگی و توسعه همه جانبه كشور و امت اسلامی و امت انقلابی ايران است.

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هفتم آذر 1392ساعت 8:35  توسط سیروس رضایی  | 

زندگى نامه شهید آیت الله سید حسن مدرس

اشاره

شهید آیت الله سیدحسن مدرس، از بزرگ مردان تاریخ ایران زمین است. او که حدود هفده سال، از 1289 تا 1307 نماینده مجلس بود، هیچ گاه از راه انقلابى خویش پشیمان نشد و در طول این مدت، با جسارت و شجاعت شگفت انگیز به مبارزه با استبداد و استعمار پرداخت و سرانجام جان خود را نیز در این راه فدا کرد. انتخاب سال روز شهادت وى به عنوان روز مجلس از سوى مجلس شوراى اسلامى، به ماندگارى نام و یاد او در خاطرها و شناخت هر چه بیشتر این عالم انقلابى کمک خواهد کرد. در این مقاله، به زندگى آن بزرگ مرد و نیز روز مجلس مى پردازیم.

زندگى نامه شهید مدرس

سیدحسن قمشه اى اسفه اى، مشهور به مدرس، در سال 1287 هجرى قمرى برابر با 1249 خورشیدى، در خانواده اى از سادات طباطبایى ساکن سرابه، از توابع زواره اردستان به دنیا آمد. پدرش، سید اسماعیل، زندگى خود و خانواده اش را در کمال سادگى و قناعت اداره مى کرد. میرعبدالباقى، پدربزرگ مدرس، مرد زاهد و عابدى بود که از سال ها پیش در قُمشه (شهرضاى کنونى) سکونت داشت. مدرس به همراه پدر ره سپار قمشه شد و مدت ده سال در آن شهر، مقدمات ادبیات عرب و فارسى را فراگرفت. او شانزده سال بیشتر نداشت که براى ادامه تحصیل به اصفهان رفت و حدود سیزده سال در آن شهر اقامت گزید. پس از آن، راهى نجف اشرف شد و هفت سال در آن مکان مقدس به تحصیل علم پرداخت. وى در دوره دوم مجلس شوراى ملى از طرف علماى نجف، به عنوان یکى از پنج مجتهدى که قوانین مصوّب مجلس را براى مغایر نبودن با موازین شرع نظارت مى کردند، برگزیده شد. او سرانجام جان خویش را بر سر مخالفت با رضاخان پهلوى گذاشت و به درجه والاى شهادت رسید.

نظر مدرس درباره مجلس

در دیدگاه مدرس، مجلس قانون گذارى به دلیل تشکیل شدن از نمایندگان مردم کشور، به منزله عصاره ملت و مرکز ثقل مملکت است. وى مجلس را رقم زننده امور ملت و تنها مرجع تصمیم گیرنده در مملکت مى دانست. مدرس معتقد بود هیچ قانون، مصوّبه و امتیاز بدون نظر و تصویب مجلس، قانونى نیست. وى در جلسه 25 اسفند 1302 در بیان مقام و منزلت مجلس مى گوید: «این مجلس را به منزله تمام ایران مى دانم. مثل این است که سى کُرور اهالى ایران در اینجا تشریف دارند»

دیدگاه امام خمینى رحمه الله درباره شهید مدرس

امام خمینى رحمه الله در مورد مدرس مى فرماید: «مرحوم مدرس که به امر رضاخان ترور شد، از بیمارستان پیام داد به رضاخان بگویید من زنده هستم. مدرس حالا هم زنده است. مردان تاریخ تا آخر زنده اند. ... یک شخص روحانى که لباسش از سایر اشخاص کمتر بود و کرباس به تن مى کرد. او در مقابل قدرت زیاد رضاخان ایستاد و آن طور هجوم کرد به مجلس که نگذاشت رضاخان کارى بکند و در حالى که عمال رضاخان با هم زنده باد زنده باد مى گفتند، ایستاد و گفت که مرده باد رضاخان و زنده باد من. یک همچون مرد قدرتمندى بود، براى اینکه الهى بود. مى خواست براى خدا کار بکند و از کسى نمى ترسید. ... مدرس یک ملاى دین دار بود چندین دوره زمام دارى مجلس را داشت و از هر کس براى او استفاده مهیاتر بود. بعد از مردن چه چیز به جاى خود گذاشت، جز شرافت و بزرگى. ما مى گوییم مثل مدرس ها باید بر رأس هیئت تقنینیه و قواى مجریه و قضایى واقع شود».

 نخستین مجلس در ایران

مجلس شوراى ملى را باید ثمره انقلاب مشروطه دانست. مردم ایران پس از چند صد سال خفقان و استبداد، در قیامى ملى به مشروطیت رسیدند و توانستند با استبداد مبارزه و ثابت کنند که مردم نیز داراى حقوق سیاسى و اجتماعى هستند. آنها معتقد بودند اولاً باید قانون اساسى وجود داشته باشد تا کشور بر پایه آن اداره و تصمیم گیرى ها طبق قانون و ضوابط خاص باشد، نه بر اساس سلیقه هاى فردى و گروهى. ثانیا مجلسى از نمایندگان منتخب ملت تشکیل شود تا حقوق مشروع ملت در آنجا حفظ گردد. مردم خواهان مجلسى بودند که اعضاى آن منتخبان خود آنها باشند، نه منتخب شاه. به این صورت، نخستین جلسه مجلس شوراى ملى، تنها با حضور نمایندگان تهران در چهارده مهر سال 1285 در کاخ گلستان با حضور شاه تشکیل و با نطق یک جمله اى او افتتاح شد.

مجلس پهلوى

پس از تشکیل مجلس ملى براى نخستین بار در زمان مشروطه، در دوره سلطنت پهلوى، مجلس، ماهیت اصلى و هدف خود را از دست داد و ابزارى در دست شاه براى قانونى جلوه دادن خواسته هاى او گردید. در دوران سلطنت پهلوى، مجلس شوراى ملى که در قانون اساسى مشروطه پیش بینى شده بود، به صورت ابزارى نمایشى از سیاست تجددطلبى توخالى دولت خودکامه درآمد و سرانجام به مجلسى فرمایشى و مکانى براى نمایش خیمه شب بازى عروسک هاى دست آموز درباره پهلوى تبدیل شد.

دیدگاه امام خمینى رحمه الله درباره مجلس

مجلس شوراى اسلامى از دیدگاه امام خمینى رحمه الله ، همواره جایگاهى حساس داشت؛ چرا که براى تحقق آن، خون هاى ارزشمندى هدیه شده است. به همین دلیل، امام آن را «حاصل خون جمعیتى که وفادار به اسلام بودند» مى دانست. مجلس از دیدگاه امام، مکانى است «فراهم آمده از الله اکبرهاى مردم» و «عصاره اى است از زحمت هاى طاقت فرساى ملت.» بنابراین، آن را «بالاترین مقام کشور» برمى شمرد؛ چرا که «اکثریت قاطع مسائل کشور، بى واسطه یا باواسطه به آن وابسته است» ازاین رو، خطاب به نمایندگان مجلس مى فرمود: «شما نمایندگان محترم! مى توانید با یک رأى خود، خدمت ارزشمندى به خدا و خلق نمایید و بالعکس، و مى توانید یک خطر بزرگ را از کشور و اسلام رفع کنید و بالعکس».

چهره درخشان تاریخ تشیع

فقیه مجاهد و عالم پرهیزگار آیت اللّه سیدحسن مدرّس از چهره های درخشان تاریخ تشیع به شمار می رود که زندگی و رفتار و نیز جهت گیری های وی در عرصه سیاسی و اجتماعی می تواند برای مشتاقان حق و حقیقت و شیفتگان فضایل، نمونه خوبی باشد. علی رغم جو وحشت و اختناق و خشونت، شهید مدرّس با عزمی راسخ در مقابل ستمگران عصر به مقابله برخاست. از این رو جنایتکاران وی را به رَبَذه «خواف» تبعید کردند و سرانجام در کنج عزلت و غریبی به دست دژخیمان به شهادت رسید. یادش گرامی باد.

فقیه برجسته

آیت اللّه شهید سیدحسن مدرّس در سنین جوانی به مقام رفیع اجتهاد رسید و از لحاظ علمی و فقهی شخصیتی نمونه و برجسته، مجتهدی جامع الشرایط، صاحب فتوا و شایسته تقلید بود. هرچند حاضر به چاپ رساله عملیه خود نشد، ولی در فقه و اصول و سایر معارف دینی آثاری مفصل و عمیق از خود به یادگار نهاد و فقاهت، ولایت و سیاست را با هم جمع کرد. آیت اللّه سیدمرتضی پسندیده، برادر بزرگ تر حضرت امام خمینی(ره)، در خصوص ابعاد فقهی شهید مدرّس، در ضمن مصاحبه ای می گوید: «ایشان مافوق همه بود، از هر جهت امتیاز داشت. او اصولاً به این فکر نبود که رساله منتشر کند، قابل قیاس با دیگران نبود».

تحمل مشکلات

شهید مدرّس مقام والای علمی را به آسانی کسب نکرد، بلکه با تحمل مشکلات فراوان و صبر در مقابل مصایب و ناملایمات و پرهیزگاری و همّتی والا، بر فراز قله دانش و پژوهش رسید و از چشمه حکمت جرعه هایی نوشید. او برای کسب معاش، منّت کسی را نکشید و با کار امکان ادامه تحصیل و تأمین مایحتاج خویش را فراهم کرد.

نامدارترین استاد

شهید مدرّس از اَوان طلبگی که در تنگدستی و فقر به سر می برد، تا اوج قدرت سیاسی و حتی برخورداری از آوازه جهانی، از تفقه در معارف دینی دست بر نداشت. زمانی که از نجف بازگشت، تدریس را در رأس همه اشتغالات خود قرار داد و در مدرسه جدّه کوچک، درس خارج فقه و اصول برگزار کرد و به سبب دقت و عمق تدریس خود در اندک مدتی نامدارترین استاد حوزه علمیه اصفهان شد و در ردیف باسابقه ترین مجتهد پرنفوذ آن منطقه یعنی حاج آقا نور اللّه اصفهانی و امثال او قرار گرفت. ایشان فقیهی بود که از جان خویش در راه تحصیلات علوم دینی مایه گذاشت و در تدریس آن چنان دقیق و ژرف نگر بود که لقب «مدرّس» را به وی دادند؛ لقبی که بیانگر عظمت و شخصیت علمی ایشان است.

زهد و شجاعت مدرّس

شهید مدرّس از ابتدای زندگی تا انتها، قناعت پیشه کرد. وارستگی و زهد وی از عواملی بود که او را در مبارزه مستمر و وقفه ناپذیرش با استبداد و استعمار موفق ساخت و هرگونه هراس را از دل پاک و مهربانش زدود. شجاعت مدرّس از قدرت روحی و صفای معنوی او نشأت می گرفت. او مرد خدا بود و با عبادت و دعا و راز و نیاز، کمالات معنوی را کسب کرده بود و در اوج ساده زیستی آنچه داشت به نیازمندان می بخشید.

شرافت علم از منظر شهید مدرّس

شهید مدرّس در نطق ها و مکتوبات و سخنان خود از جهل و بی سوادی مردم می نالید و برای ارتقای فکری و تقویت بنیه علمی کشور با جدیت تلاش می کرد و در صدد بود تا با این موضوع به صورت اساسی برخورد شود و مورد توجه جدی قرار گیرد. وی می گفت: «... اول کلمه ای که می شود نسبت داد به صاحب شریعت ما، علم است؛ زیرا پس از ذکر نام خدا اولین کلمه یا دستور که به پیامبر نازل شد، کلمه «اقرأ» یعنی بخوان بوده است»

قناعت و کرامت مدرّس

از بزرگترین ویژگی های شهید مدرّس، ساده زیستی او بود و او از این لحاظ از اسوه های بزرگِ تاریخ ایران به شمار می آید. او از ابتدا تا انتهای عمر پربرکتش دست از ساده زیستی برنداشت و همین عامل، او را در مبارزه مستمرش با استبداد و استعمار موفق می ساخت؛ چرا که قید و بندهای مادی مانع وارستگی روح انسان می شود و آن گاه که روح در محاصره عوامل بازدارنده رشد و تعالی قرار گیرد، وارستگی و آزادگی بی معنا خواهد شد. خود در این باره می گوید:

اگر من نسبت به بسیاری از اسرار آزادانه اظهار عقیده می کنم و هر حرف را بی پروا می زنم برای آن است که چیزی ندارم و از کسی هم نمی خواهم. اگر شما هم بار خود را سبک کنید و توقع را کم نمایید، آزاد می شوید... باید جان انسان از هرگونه قید و بندی آزاد باشد تا مراتب انسانیت و آزادگی خویش را حفظ نماید.»

بی نیازی در کمال فقر

زمانی که مدرّس در اصفهان با نهایت تنگدستی با خانواده خویش در منزل مخروبه ای که به قیمت نازلی خریده بود زندگی می کرد، یکی از تجّار و مالکان بزرگ شهرضا به وی اصرار می کند که شش حبه از آب و ملکِ مزرعه مهدی آباد در حوالی دهکده اسفه شهرضا را قبول کند تا به وی واگذار کند. مدرّس به او می گوید: مگر شما فامیل فقیر نداری، چرا این زراعت را به نام صله ارحام به آنان نمی بخشی؟ این رفتار از روح بزرگ، مناعت طبع و بی اعتنایی مدرّس به مال دنیا حکایت می کند. این بی نیازی در کمال فقر، به شهید مدرّس آن چنان شجاعت و قدرت و عزتی داده بود که خواب را از چشمان استبداد و استعمار ربوده بود و آنان از وجودش بیم داشتند و چون برگ بید به خود می لرزیدند.

کرامات شهید مدرّس

ارتباط خالص مدرّس با خدا، کرامات عجیبی نصیبش کرده بود. سحرخیز و اهل تهجد و نماز شب بود. پس از نماز صبح یک جزء قرآن را با آهنگ دلنشین تلاوت می کرد. نفسی گرم، ملایم و لحنی دلپذیر داشت. مقید بود که ظهرها در محل مجلس شورا، اقامه نماز جماعت شود و خود و افراد دیگر به شیخ محمد ملایری ـ که از مجتهدان مبارز و مردی پارسا بود ـ اقتدا می کردند. مرحوم شیخ حسنعلی اصفهانی ـ عارف مشهور ـ در خاطراتی که برای عبدالعلی باقی، مؤلف کتاب مدرّس مجاهدی شکست ناپذیر، بیان کرده می گوید:

روزی در نجف طلبه ای به اتاق ما آمد. من و مدرّس هم حجره بودیم. آن طلبه دچار سردرد شدیدی شده بود و مدت یک هفته تبش قطع نشده بود. مدرّس دست به پیشانی او گذاشت و آیه نور را قرائت کرد. با تمام شدن آن آیه سردرد و تب او قطع شد. تمام ایامی که من با او بودم، نماز شبش ترک نشد. او اهل نماز و دعا و مطالعه بود.

نظم شهید مدرّس

شهید مدرّس نمونه عالیِ کمال و تقوا و در نظم و برنامه ریزی سرآمد زمان خویش بود. اگر کسی به مدت یک سال برنامه روزانه ایشان را می دید، شاید در مدت سال دقیقه ای هم تغییر نمی کرد. اول صبح، ساعت هفت، درس فقه را شروع می کرد. ساعت نه صبح، نیم ساعت به اتاق خود می رفت و از ساعت نه و نیم تا ساعت یازده درس اصول را شروع می نمود. ساعت یازده تا دوازده به مراجعه کنندگان اختصاص داشت. اوّل ظهر مقیّد بود که نماز جماعت بخواند؛ اما سعی می کرد خود امام جماعت نباشد و به دیگران اقتدا کند. آن گاه به منزل می رفت و سر ساعت سه بعدازظهر به مدرسه می آمد. صبح های پنجشنبه هم درس اخلاق و نهج البلاغه می گفت. بعد از ظهر پنجشنبه و جمعه نیز به امور شخصی و خانوادگی می پرداخت.

اظهار حق و نفی باطل

زمانی که زبان ها بسته و گلوها فشرده شده بود، شهید مدرس از اظهار حق و نفی باطل دست بر نداشت. در روزگاری که حق حیات از ملت مظلوم ایران سلب شده بود و میدان تاخت و تاز قلدری هتاک در سطح کشور باز و دست مزدوران پلیدش در تمامی نقاط ایران تا مِرفَق به خون علمای شیعه و مردم مظلوم مسلمان آغشته بود، آن عالم کم نظیر یکّه و تنها با جسمی نحیف و روحی بزرگ و شاداب از ایمان و صفا و حقیقت و زبانی چون شمشیر حیدرکرار، رویاروی آن ستم کیشان و حق کشان ایستاد و فریاد کشید و حق را بیان کرد و با این کار عرصه را بر رضاخان تنگ و روزگارش را سیاه کرد. آنان وقتی مشاهده کردند فریاد حق طلبی مدرّس خاموش شدنی نیست، تصمیم گرفتند فریاد آن وارسته مرد را با ترور خاموش سازند. ننگ و نفرین ابدی بر آن جانیان باد.

بازسازی مزار مدرّس

با طلوع سپیده صبح انقلاب شکوهمند اسلامی به رهبری امام خمینی(ره) و هزیمت شدن سپاه ظلمت و گسسته شدن رشته ستمشاهی، نام و یاد شهید مدرس که با بانگ حق طلبی قرین است، زنده شد؛ کنگره ها و یادواره های متعددی برای آن شهید گرانقدر ترتیب داده شد و در جراید و مجلاّت، مقالات بسیاری در تجلیل ایشان از سوی پژوهشگران نوشته آمد. از جمله کارهای مهمی که پس از پیروزی انقلاب اسلامی صورت گرفت دستور حضرت امام(ره) مبنی بر بازسازی مزار شهید مدرس بود که فرمودند تا بارگاهی شکوهمند و در خور شأن آن اسوه ستم ستیز ساخته شود. اکنون ما به برکت آن فرمان مبارک، شاهد گنبد و بارگاهی با جلال و عظمت بر مدفن آن مدرّس دیانت و سیاستیم. حضرت امام(ره) در قسمتی از فرمان خویش مبنی بر بازسازی مزار مدرس فرمودند:

در واقع شهید بزرگ ما مرحوم مدرّس که القاب برای او کوتاه و کوچک است، ستاره درخشانی بود بر تارک کشوری که از ظلم و جور رضاشاهی تاریک می نمود و تا کسی آن زمان را درک نکرده باشد ارزش این شخصیت عالی مقام را نمی تواند درک کند. ملت ما مرهون خدمات و فداکاری های اوست و اینک که با سربلندی از بین ما رفته بر ماست که ابعاد روحی و بینش سیاسی ـ اعتقادی او را هرچه بهتر بشناسیم و بشناسانیم و با خدمت ناچیز خود مزار شریف و دورافتاده او را تعمیر و احیا نماییم.

مدرّس از منظر امام خمینی ( ره

در میان فقها، علما و مجتهدانی که حضرت امام خمینی(ره) به تعظیم و تکریم آنان پرداخته است، شاید هیچ کس مانند شهید مدرس تجلیل نشده باشد. آری امام اولین فردی است که آن گونه که باید آن شهید را شناخته است. ایشان درباره شهید مدرس چنین می گویند:

اسلام می خواهد انسان درست کند، می خواهد آدم درست کند. یک آدم اگر موافق تعلیم قرآن درست شود، یک وقت می بیند که یک مدرّس از کار در می آید که یک مدرس مثل یک گروه است که جلوِ قدرت رضاخان می ایستد. با پیرمردیِ خودش می ایستد [و] جلویش را می گیرد و جلوِ شوروی [را] که می خواستند به ایران حمله کنند می گیرد. 

شهید مدرّس در نگاه مقام معظم رهبری

مقام معظم رهبری حضرت آیت اللّه خامنه ای، مدظله العالی، شهید مدرس را افتخار روحانیت و نمونه ای از مقاومت آن در همه زمان ها دانسته، می فرمایند:

مدرّس به عنوان یک روحانی که از چشمه فیّاضِ دینِ رهایی بخش و انسان سازِ اسلام سیراب بود در انجام تکلیف الهی و شرعی خویش ـ که مبارزه با ظلم و فساد و اختناق را سرلوحه احکام خویش دارد ـ تنها بودن را بهانه سکوت قرار نداد و چه بسا که در بسیاری از جریانات سیاسی کشور تنها یک فریاد بود که پرده خفقان حاکمه را می درید و آن، فریاد و خروشِ دشمن شکنِ مدرّس بود.... مدرس به حقّ افتخار جامعه روحانیت به خصوص در قرن حاضر و نمونه ای از مقاومت جامعه روحانیت در همه زمان هاست.... پرچم مبارزه ای که شهید مدرس برافراشت هیچ گاه بر زمین نیفتاد. مبارزه بی امان مدرس علیه هرآنچه غیرخدایی است هنوز در جامعه ما ادامه دارد.

گفتار میرزای شیرازی درباره شهید مدرس

آیت اللّه میرزا محمدحسن شیرازی ـ که صادرکننده فتوای معروف تنباکوست و این حرکت او آغازی برای نهضت های صدساله اخیر ایران بود ـ در نجف با شهید مدرّس ملاقات داشت و آن شهید والامقام از حوزه درسی میرزا بهره برد. ایشان درباره شهید مدرس چنین فرمودند:

این اولاد رسول اللّهْ پاکدامنیِ اجدادش را داراست و در هوش و فراست گاهی مرا به تعجب می افکند. در مدتی بسیار کوتاه از هم درسی هایش جلو افتاد و در منطق، فقه و اصول سرآمد همه یارانش می باشد.

دیدگاه علامه سیدمحسن امین درباره شهید مدرس

علامه سیدمحسن امین، دانشمند عالَم تشیع در کتاب ارزشمند اعیان الشیعه، شهید مدرس را این گونه معرفی می کند: او مردی دانشمند، فاضل، با شهامت، نترس و پیشتاز بود.... مدرس در آن عصر از با شهامت ترین مردان در مجلس و پایدارترینِ ایشان در پیمان خویش بود. او در مجلس حاضر می شد و با بحث و جدل و دست وپنجه نرم کردن، از حقوق امت اسلام و شرع مقدس دفاع می نمود. استواری و پایداری و عدم تمکین او باعث شد که کسانی مأمور ترور وی شوند، اما بدو آسیبی نرسید. سپس او را توقیف و تبعید نمودند و دیگر کسی او را ندید.

مدرّس از نظر دکتر میلسیو

دکتر «میلسیو» مستشار مالیه و رئیس خزانه داری، که در سال 1351 ق در استخدام دولت ایران بود، در کتاب مأموریت آمریکایی ها در ایران مدرس را این طور معرفی می کند:

مشخص ترین چهره و رهبر روحانیون در مجلس مدرّس می باشد. شهرت مدرس بیشتر در این است که برای پول اصلاً ارزشی قائل نیست. او در خانه ای ساده زندگی می کند، لباس روحانیان را می پوشد و مردی فاضل شمرده می شود. در ملاقات با او محال است که کسی تحت تأثیر ساده زیستی، هوش و قدرت رهبری او قرار نگیرد. در فعالیت هایِ روزانهْ مردی ثابت قدم و پرجرأت است.

شهید راه آزادی و استقلال

همواره در زمان های مختلف کسانی بوده اند که برای آسایش و رفاه خلق و آزادی و استقلال وطن خود با هر سختی که بوده با اهریمن استعمار و استبداد پنجه درافکنده اند و اگر پیروز نشده اند دست کم فریاد مظلومیِ ملت را به گوش جهانیان رسانیده و در تاریخ ثبت کرده اند. شهید مدرس از جمله این افراد است. او تا لحظه ای که مأموران دیکتاتوری با پنجه های دیوآسای خود گلویش را می فشردند، و تا آخرین دقایق عمرِ پربرکت خویش، تسلیم زور و خودسری نشد. مردانه ایستاد تا شربت شهادت نوشید و با دامنی پاک تر از فرشتگان و قلبی خونین تر از برگ های گل در آغوش مام وطن غُنود و سر به خاک تیره فرو برد.

مسیح ملت

بدون شک از درخت استبداد، آن هم استبدادی که دست نشانده بیگانه باشد، جز مرگ و خون ثمر دیگری نباید انتظار داشت. از آن جایی که شهید مدرس دشمن سرسخت استبداد و استعمار بود و همواره صدای رعدآسای او برای دفاع از حق و حقیقت در فضای مجلس شورای ملی طنین انداز بود، عوامل استبداد تصمیم گرفتند تا او را از میان بردارند. آری، آن دیو صفتان سرانجام چنین کردند و مدرّس را از میان مردمی که برای آنان حاضر به فدا شدن بود ربودند تا دیگر نه دنیا صدای او را بشنود و نه ملت ایران، حامی و پشتیبانی چون او داشته باشد و نه اهالی تهران ببینند که هر صبحگاه او با لباسی ساده، عصازنان برای درسْ گفتن به مسجد سپهسالار می رود. به راستی که مدرس مسیح ملت ایران بود. او از میان عده ای رفت که او را می شناختند و همین شناخت باعث می شد که از رشادت و تهور و قدرت بیان او بترسند و پشتشان بلرزد. از این رو او را ربودند و کشتند تا خیالشان راحت شود و با فراغت بیشتری مقاصد شوم خود را اجرا کنند. حتی بعد از مرگ هم دستور دادند، قبر او را از نظرها محو کنند تا اثری از وجود چنان قهرمانی به جا نماند. ولی با تمام این کوشش ها باز هم نام او زنده ماند. اگرچه دیگر جسم لاغر و نحیف او را که در میان پرده ای از کرباس پنهان بود کسی ندید، ولی در عوض روح بزرگ او در هر گوشه ای پرکشید و در دل ها نشست. 

اخلاق سیاسی مدرس

پی گیری در کارها و سازش ناپذیری با حق کشان و باطل کیشان و معامله نکردن در راه عقیده و هدف از برجسته ترین ویژگی های شخصیتی وی بود. او در همه کارها مردی سختکوش و پرتلاش بود. خسته و مأیوس نمی شدو دست از مقاومت نمی کشید. حتی پیروزی دشمن نیز نتوانست وی را از ادامه کوشش هایش منصرف کند. در آن زمان که رضاخان شاه شد و صدا از کسی بر نمی خواست، مدرس آشکارا فریاد می زد: «من با این دستگاه از اساس مخالفم». ایشان در پاسخِ پیغام رضاخان که باید دست از سیاست بردارد، می گفت، مبارزه سیاسی فریضه اوست و به ویژه با دستگاه وی، تا جان در بدن دارد مبارزه خواهد کرد. آری، تاریخ گواه شد که وی بدانچه می گفت عمل کرد.

سیاست در اندیشه شهید مدرّس

مدرس سیاست را علم می داند و آن را از علوم نظری می داند. برای عقیده و نظر هر کسی ارزش خاص قائل است ولی اعتقاد دارد در کار سیاست واپس نگری و محدود بودن اندیشه و تفکر سیاسی در چهار دیواری محیط خویش و مقطع زمانی مشخص تنگ نظری سیاسی را می نمایاند. از دیدگاه مدرس، سیاستمداری که تا یک قرن بعد از خود را مورد توجه قرار می دهد و فعل و انفعالات آن را در نظر می گیرد در علم سیاست جامعیت دارد. اگر می گوید: «امروز در مملکت شما من هیچ دِماغی را سراغ ندارم که در سیاست بالاتر و قوی تر از خودم باشد»، ناظر بر همین دقت فکری اوست. برای تفهیمِ بیشترِ فلسفه سیاسیِ خود در یکی از نطق های خویش برای مجلسیان ـ که درک سخن برایشان مشکل بود ـ به سادگی بیان می دارد: «اگر کاری را بدون تحقیق و از روی شبهه، دولت و وزرا انجام دادند، نه تنها ضرر اساسی برای ما دارد، بلکه ضرر کلی برای استقلال و آزادی اولادان ما تا پنج هزار سال بعد دارد». آری، وسعت نظر و دید مدرس از زمان خود چنان می گذرد که در اندیشه استقلال و آزادیِ نسل هایی است که تا پنج هزار سال بعد قدم به عرصه وجود می گذارند. او تنها نسبت به نسل زمان خود احساس مسئولیت نمی کند؛ بلکه بار سنگین و توان فرسای دفاع از حقوق فردی و اجتماعی فرزندان پنجاه قرن بعد این سرزمین را بر دوش دارد. یادش همواره در خاطرها زنده باد.

شهید مدرس، بنیانگذار مکتب سیاسی نو

مدرس را می توان مرز تعیین کننده تاریخ ایران دانست. مسائل سیاسی اجتماعی ایران پیش از مدرس به گونه ای دیگر بود و هیچ قدرتی قادر نبود به حریم شاه و درباریان نزدیک او حمله کند یا کوچک ترین مخالفتی با روش استبدادی آنان ابراز دارد؛ حتی پس از پیروزی مشروطیت، هم چنان شاه عظمت و قدرت حاکمیتِ مطلقِ خود را حفظ کرده و در قانون اساسی سلطنت ودیعه ای الهی قلمداد شده بود که به شخص پادشاه تفویض شده است. مدرس با رشادت و شجاعتی بی نظیر، این مرز هزاران ساله را در هم شکست وصولت و صلابت شاهی را از «قبله عالم» بودن خارج و تحت الشعاع «اراده ملت» کرد. وی در این باره می گوید: «ما بر هر کس قدرت داریم... ما قدرت داریم پادشاه را عزل کنیم؛ رئیس الوزرا را عزل کنیم؛ قدرتی که مجلس دارد هیچ نیرویی نمی تواند در مقابلش بایستد». این سخن مدرس است. او تنها مجلس، یعنی نمایندگان ملت، را صاحب قدرت می داند و بس. سخن مدرس، اوراق تاریخ گذشته را ـ که در آن محورِ همه امور پادشاه بود ـ در هم پیچید و عصر جدیدی به وجود آورد که دیکتاتورهای پس از او، با همه سیاست و قساوت، نتوانستند آبِ رفته را به جوی بازگردانند و سرانجام اراده ملت از توسنِ قدرت به زیرشان افکند. به راستی، مدرس بنیان گذار مکتب سیاسی نوی بود که قدرت حاکمیت را حق مسلم ملت ها می دانست. ایران پیش از او و ایران بعد از او، از لحاظ حاکمیت سیاسی و حقوق اجتماعی ملت با هم تفاوت بسیار دارد

مدرس، ترجمان خواست های مردم و محبوب آنان

شهید مدرس در عمل و اندیشه خود ترجمان خواست های اساسی مردم بود. مردم را دوست می داشت و مردم نیز او را دوست می داشتند. در سرتاسر ایران، در شهرها و روستاها، جایی نیست که سیدِ شهید را نشناسند. وقتی از اصفهان بازگشت، رضاخان در دیدار از او، اشاره به قشون و امنیه کرد و پرسید: آیا در این مسافرت چیز به خصوصی توجه شما را جلب نکرد؟ لابد منتظر بود که مدرس از جلال و جبروت لشکر اصفهان بگوید یا از امنیت و آسایشی که از ارتش پیدا شده سخنی براند؛ ولی مدرس گفت: چرا، یک چیز خیلی مهم توجهم را جلب کرد و آن این بود که در تمام ایران مردم از شما می ترسند و از شما بدشان می آید. در صورتی که از من نمی ترسند و مرا دوست دارند. همین عشق به مدرس و محبوبیت آن مجتهد شهید است که وقتی آن سلاله رسول اللّه را با سیلی زدند، امواج سخت پرخروش مردم به حرکت آمدند و اگر همان روز و روزهای پس از آن، این امواج به درستی هدایت می شدند و به نیروهایی با هدف مشخص تبدیل می شدند، بدون شک افق امیدبخش و روشنی از همان روزها، به روی این ملت گشوده می شد.

مجلس شورای اسلامی از منظر امام خمینی(ره)

حضرت امام خمینی(ره) مجلس شورای اسلامی را مجلس مشورت می داند و امیدوار است که نمایندگان مجلس به عنوان مربّی و معلّم اخلاق در جامعه عمل کنند. ایشان در این زمینه می فرمایند:

مجلس شورای اسلامی مجلسِ مشورت است؛ مجلسی است که باید متفکرین، مسائلی که مایحتاج ملّت و کشور است [با هم [در میان بگذارند و با هم مشورت کنند... مجلس شورای اسلامی در یک محفظه سربسته نیست که اگر خدای نخواسته انحرافی در آن پیدا شد، [فقط] همان اعضای خود مجلس بفهمند.... من امیدوارم که آقایان بدون این که جهات نفسیّت را در نظر داشته باشند و بدون این که اغراض شخصی را در نظر داشته باشند، به وکالت خود اندیشه کنند و شور کنند؛ شوری در محیطی واقع شود که اسلامی و دارای اخلاق اسلامی است.... شما وکیل مردمی هستید که همه اسلام را می خواهند و همه کشور خودشان را می خواهند و شما باید برای این ملت خدمت بکنید؛ به آن چیزی که شما را وکیل کرده است خدمت بکنید. اگر انحراف پیدا کنید بر خلاف ملت، خیانت کرده اید به وکالتی که دارید و من امیدوارم که ان شاءاللّه شما با کمال قدرت، با کمال قدرت، با کمال عزت و عظمت، این نهضت را به پیش ببرید و مجلس یک مجلسِ اسلامیِ اخلاقیِ همه چیزتمام باشد و شما معلّم اخلاق جامعه باشید.

انتظارات مردم از مجلس در کلام امام(ره)

امام خمینی، آن احیاگر دین و سنن رسول اللّه در جهان معاصر، درباره انتظارات مردم از نمایندگان مجلس چنین می فرمایند : ان شاء اللّه نمایندگان محترم مجلس، سنگینی بار مسئولیت و رسالت خود را در این امر خطیر احساس کرده و می کنند و به خوبی دریافته اند که نظام و مردم، از آنان چه انتظاری دارند، که باید گفت مجموعه خواسته ها و انتظارات اسلامی مردم از مجلس، رفع گرفتاری ها و محرومیت ها و دگرگونی در نظام پرپیچ وخم اداری کشور، از انتظارات به حقی است که باید آنها را جدی گرفت و نمایندگان محترم مجلس، قبل از پرداختن به لوایح و تبصره ها و مواد غیرضرور، به فکر مسائل اصلی و کلیدی کشور باشند و بر اساس اسلام عزیز، در کمیسیون ها با طرح قوانین و لوایح به سمتی حرکت کنند که مشکلات اساسی کشور مرتفع و سیاست های زیربنایی کشور در امور فرهنگی و اقتصادی و اجتماعی و سیاسی، در راستای کمک به محرومین و رفع استضعاف، مدوّن و به مورد اجرا درآید

مردمی بودن

بی شک ستون استوار و تکیه گاه رهبری، در دوران پرمخاطره مبارزه و پس از پیروزی، توده محروم جامعه است. امیر بیان حضرت علی(ع) در دستور حکومتی شان به مالک اشتر می فرمایند: «همانا آنان که دین را پشتیبانند و موجب انبوهی مسلمانان، و آماده پیکار با دشمنان، عامه مردمند؛ پس باید گرایش تو به آنان بُوَد و میلت به سوی ایشان». بنابراین نماینده واقعی مردم کسی است که از میان مردم برخاسته، چون آنان در مبارزه و جهاد شرکت جسته و طعم تلخ محرومیت و استضعاف را چشیده باشد و مردم مستضعف را ولی نعمت خود و خود را مدافع حقوق آنان بشمارد.

شجاعت و قاطعیت در مجلس

نماینده مجلس، گاه در مقام «قانون گذاری» می نشیند و قوانین مصوبش، مسیر زندگی انسان های زیادی را دگرگون می کند، و گاه در مقام و داوری، به ارزیابی و رد یا تایید صلاحیت اعتبارنامه های نمایندگان می پردازد و به هیأت دولت رأی اعتماد یا عدم اعتماد می دهد و گاه به عنوان «محاسبه گری» دقیق و ارزشیابی امین به بررسی عملکرد نهادها و وزارت خانه ها می پردازد و در این همه، چه بسا مصالح شخصی، منافع گروهی و حبّ و بغض های فراوان، مانع تصمیم گیری درست او شوند. در این گذرگاه مهیب و ظریف تنها کسانی به سلامت می گذرند که با شجاعت و قاطعیت این میدان را در نوردند. مولای متقیان علی(ع) می فرمایند «بارها از رسول خدا(ص) شنیدم که می فرمود: هرگز ملتی که حق ضعیفان را از زورمندان با صراحت و قاطعیت نگیرد روی سعادت نخواهد دید حضرت امام خمینی(ره) نیز در این باره می فرماید: «با کمال قدرت با پیشنهادهای مخالف با شرع مقدس ـ که ممکن است از روی ناآگاهی و غفلت طرح شود ـ شدیدا مخالفت نمایید و از قلم های مسموم و گفتار منحرفین هراسی نداشته باشید».

مجلس، در رأس قوا

با همه احترامی که تمام نهادهای انقلابی در جمهوری اسلامی و قوای حاکم بر آن دارند و هرکدام از آنها دارای جایگاه رفیع و بلندی است، لیکن مجلس شورای اسلامی در میان آنان از عظمت و رفعت خاصی برخوردار است. به طوری که حضرت امام(ره) پیوسته می فرمودند: «مجلس در رأس تمامی قوای مملکت می باشد». شاید فلسفه آن این باشد که در هیچ کدام از نهادها و قوای حاکم بر نظام اسلامی، اراده و عزم آهنین مردمی، مانند مجلس شورای اسلامی تبلور و تجلی نمی کند. در حقیقت مجلس شورای همان مردم است، ولی به صورت فشرده و به تعبیر حضرت امام(ره) «مجلس عصاره فضایل ملت انقلابی ایران است». بنابراین مجلس شورای اسلامی به عنوان یک نهاد و یکی از قوای حاکم بر نظام جمهوری اسلامی ایران مقامی بس رفیع و بلند دارد.

اهمیت مجلس

معمار بزرگ و بنیانگذار جمهوری اسلامی حضرت امام خمینی(ره) مجلس را «قوه مجتمع ملت»، «دارای حق نظارت بر همه امور»، «بالاترین مقام کشور، ما حصل خون وفاداران به اسلام، عصاره زحمت های طاقت فرسای ملت مسلمان، فراهم آمده از اللّه اکبرهای مردم» و «در رأس همه امور» می دانستند. از دیدگاه مقام معظم رهبری نیز مجلس «به عنوان جایگاهی رفیع برای ا نعکاس نظریات و اراده ملت»، «قاعده نظام» و «تأمین کننده مصالح اسلام و کشور» مطرح است. قانون اساسی جمهوری اسلامی نیز اختیارات و وظایف بسیار مهمی برای مجلس شورای اسلامی و نمایندگان آن در نظر گرفته است که همگی حاکی از اهمیت مجلس و رسالت خطیر آن است. در اهمیت مجلس همین بس که امام می فرماید: «مجلس است که اساس یک کشور را به اصلاح می کشد یا اساس یک کشور را به فساد می برد»؛ «یعنی مجلس خوب، همه چیز را خوب می کند و مجلس بد همه چیز را بد می کند».

مجلس و نمایندگان در وصیتنامه سیاسی ـ الهی امام

امام راحل که معمار انقلاب اسلامی و دلسوز امت اسلامی است، در وصیتنامه سیاسی ـ الهی خویش مانند همیشه به اهمیت مجلس شورای اسلامی و نقشی که نمایندگان واقعی مردم می توانند ایفا کنند و وظیفه ای که امت انقلابی در این زمینه دارند، اشاره فرموده است. ایشان همچنین به تاریخ مجالسی که بعد از مشروطیت در ایران تشکیل شده و فسادها و خرابی هایی که نمایندگان وابسته در طول تاریخ مشروطیت به بار آورده اند و توجیه گر حاکمیت ظالمان و طاغوتیان بوده اند، اشاره کرده اند. ایشان با تأکید فراوان، از امّت مسلمان و انقلابی ایران می خواهد با هوشیاری و بیداری مواظب باشند افرادی را برای نمایندگی مجلس برگزینند که پاسدار حقوق مردم و نگه دارنده حرمت قرآن و ارزش های دینی باشند و از استقلال و آزادی و عظمت آنان دفاع کرده، در مقابل اجانب با قدرت و قاطعیت بایستند.

 

                                                                          شهادت آيت الله سيد حسن مدرس تسليت باد

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم آذر 1392ساعت 16:28  توسط سیروس رضایی  |